Vanmorgen liep ik in Emmen (NL) de virtuele "My Halloween Run" (Dublin, IE). Mijn tijd was 34:35 op de 5 km en dat was de beste virtuele tijd die ik dit jaar op deze afstand liep.
zondag 11 oktober 2020
zondag 13 september 2020
Jubileum Henk Borgmeijer: vandaag 13 september 40 jaar speaker!!
Henk Borgmeijer uit Dalfsen viert vandaag zijn 40-jarig jubileum als speaker. Over zijn speaker-loopbaan schreef hij in december 2014 voor mijn blog het volgende artikel:
"Speaker-loopbaan"
door: Henk Borgmeijer, Dalfsen
 |
| Henk Borgmeijer |
En in dat mijmeren, waar zeker het hardlopen regelmatig in voorkomt, kwam ik ook terecht bij Gerrit. Die had mij ooit eens in augustus van dit jaar, tijdens de 50e Losserloop, gevraagd om eens een inkijkje te geven in het leven van een hardloopspeaker. Bij deze doe ik een bescheiden poging om aan zijn verzoek te voldoen.
Ga terug naar het jaar 1980. In die tijd was ik actief als jeugdtrainer, bestuurslid en LA-loper bij av De Gemzen te Heerde. De Gemzen was ook al in die jaren zeer actief met het organiseren van wegwedstrijden. In september stond altijd de wegwedstrijd in Veessen (gemeente Heerde) op het programma. In die tijd kwam het speaken ook mondjesmaat in de mode.
Enkele Gemzen (top)-atleten, die ook landelijk liepen, kwamen met de vraag of er ook een speaker in Veessen zou kunnen komen. Het bestuur vond de kosten toen te hoog om een speaker van "ver" te laten komen en toen heb ik gezegd: "ik zal het doen" en een ieder was tevreden en zelf vond ik het ook leuk. En eigenlijk ben ik dus toevallig zo het "vak" van speaker binnen gelopen.
Zoals gezegd, het begon allemaal heel onschuldig bij De Gemzen: eigen wedstrijden, zowel op de weg, cross, baan en indoor, ook alle categorieën van pupil tot en met veteraan en van wedstrijdloper tot en met prestatieloper.
Van het één komt het ander, dus na enkele jaren ook wedstrijden speaken in de regio en enkele jaren later ook nationaal, inclusief NK’s op de weg, cross, baan en zelfs in de beginjaren indoor in de toen overbekende Veemarkthallen in Zwolle.
Ik deed dit in de beginjaren zonder een microfonisten-opleiding van de KNAU. Later heb ik deze alsnog gedaan, ondanks vele jaren ervaring en na zovele nationale wedstrijden ben ik toch als enige van de 12 gezakt. Iets later is alles goed gekomen, zo goed zelfs dat de de KNAU mij op de lijst heeft gezet van speaker met een N (mag je ook NK’s speaken).
Je hoort mij niet zeggen dat speaken moeilijk is, maar ik zeg wel dat als je als speaker je werk goed wilt doen je heel veel tijd moet stoppen in het bijhouden van uitslagen, records en als het even kan dat je ietsjes meer weet van de atleten die aan de start staan. Dat hoeft niet altijd alleen maar atletiek te zijn, het volgen van atleten zowel in de sport als in hun maatschappelijke loopbaan heeft altijd mijn interesse gehad (niet alleen van toppers overigens). Zo ben ik altijd op zoek naar wetenswaardigheden. Dat ietsjes meer weten is ook belangrijk voor de toeschouwer en die toeschouwer is zo weer belangrijk voor sporters. Als je het publiek kunt oppeppen en die kunnen dat dan weer overbrengen op de atleet, vaak in de slotfase van de wedstrijd, kunnen de prestaties nog meer glans krijgen.
Voor mij is het ook altijd belangrijk om te weten wat er zich op sportief- en lokaal gebied afspeelt in de stad of ‘t dorp waar ik achter de microfoon sta. Ik vind het prettig om (sport)-mensen tijdens een loopevenement op de hoogte te houden wat er zoal te doen is in hun eigen omgeving.
Belangrijk tijdens de voorbereiding zijn goede contacten met de wedstrijdorganisatie. Sponsoren spelen een belangrijke rol en daarom is het ook van belang dat zij die aandacht kunnen krijgen via de speaker.
 |
| Henk Borgmeijer samen met één van de organisatoren na afloop van de Bunkercross in Olst (maart 2014) |
Maar in mijn visie staat de atleet altijd centraal. Voor mij is dan ook elke atleet even belangrijk in een wedstrijd. Ik kan genieten van iedere prestatie op welk niveau dan ook en daarom duurt voor mij een wedstrijd eigenlijk nooit te lang.
Bij bovenstaande zin moet ik wel een opmerking maken: ik zie regelmatig atleten die nog niet zo lang het hardlopen beoefenen en toch al dromen van een mooie carrière op de lange afstand. Niets mis mee, maar niet te vroeg beginnen met te lange afstanden. Mijn advies is: begin met een 5 in plaats van een 10, daarna eerst een 10 in plaats van een halve, en zo verder, en zo verder. Dus laat je de "kop niet gek maken", want je lichaam zal je er dankbaar voor zijn.
En het mooie is dat de meeste wedstrijden c.q. prestatielopen bestaan uit meerdere afstanden, zodat de keuze niet zo moeilijk te maken is, of toch wel ?
Nog een goede raad: sluit je aan bij een club met gediplomeerde trainers. Is goed voor de atleet maar ook zeker voor de clubs om met voldoende leden een gezond financieel beleid in stand te kunnen houden. En ik ben persoonlijk van mening dat een club bij definitie in onze maatschappij een hele belangrijke rol speelt met het begeleiden van jeugd en volwassenen.
Anno nu heeft de NOC*NSF een campagne gestart onder de naam " laat je club niet in z’n hemd staan " met als ambassadeurs: Kees Jansma, Minke Booy en Erben Wennemars.
Of je nu hockeyer, schaatser, hardloper of speaker bent, je zult het zelf moeten doen. Maar je club heeft mede er voor gezorgd dat je in staat bent geweest om dat te doen wat je zo graag doet: sporten en in mijn geval speaken. Ik ben De Gemzen nog altijd dankbaar dat ik vele jaren mijn hobby heb kunnen uitoefenen dankzij hun faciliteiten.
Eigenlijk heb ik (bijna) alleen maar “hoogtepunten” meegemaakt tijdens het speaken en dat komt allemaal door de mentaliteit van de hardlopers: de energie die ik in het speaken leg is een interactie met de atleten. Geweldige mentaliteit, doorzettingsvermogen en bijna altijd “goed te passe” en als je dan ook nog eens samenwerkt met een-tig aantal vrijwilligers dan is je hobby zoveel waard, dat je ook de laatste deelnemer met alle egards binnen wil praten.
Atleten, clubs, organisaties en publiek wil ik dan ook bij deze dank zeggen voor alle mooie momenten die jullie mij in 35 jaar hebben gegeven.
Ik sluit af met allen een prettige kerst en een gezond en sportief 2015 te wensen.
vrijdag 11 september 2020
Jungfrau Marathon door Hans Banus uit Stadskanaal
Hans Banus uit Stadskanaal liep in september vaak de Jungfrau Marathon in Zwitserland. Hierbij zijn verhaal, gepubliceerd op mijn blog in januari 2018:
Jungfrau Marathon
door Hans Banus, Stadskanaal
 |
| Hans Banus |
 |
| Hoogteprofiel van de marathon |
We hadden inmiddels al wat buitenlandse marathons gehad zoals Barcelona, Venetië, Londen en Tel Aviv, maar een marathon omhoog naar 2300 meter had ik nog niet gelopen. Via de normale post brochures aangevraagd met inschrijfformulieren. In die tijd ging dat nog zo. In januari kregen we alle benodigde papieren met daarin ook de route van de marathon.
We hadden weleens 5 of 10 keer een viaduct opgelopen, maar in een keer naar 2300 meter was toch van een ander kaliber.
Samen met mijn vrouw Petra de formulieren ingevuld en meteen een hotel besproken in Lauterbrunnen. Precies halverwege de marathon. Een van mijn vrienden vertelde nog dat hij tijdens de marathon in hetzelfde hotel even van shirt en sokken had gewisseld en zelfs de tv op de kamer aan had gedaan om een glimp van de begrafenis van Lady Di te zien.
Niet dat wij tv willen kijken maar van kleding verwisselen kan zeer goed van pas komen omdat de weersomstandigheden nogal sterk kunnen wisselen. In Interlaken kan het prachtig weer zijn maar boven bij de finish kan het super koud zijn. Dus altijd rekening houden met wisselende weersomstandigheden.
In mei zijn we begonnen aan onze trainingen , speciaal de heuveltraining. Maar we hadden geen idee of we het wel allemaal goed deden. Wel kregen we het advies vanuit Zwitserland zo te gaan lopen zodat je nog veel energie over hebt voor het laatste deel van ongeveer 10 km. De racedirector schreef ons toen dat de marathon na het plaatsje Wengen op 32 K pas begint.
 |
| Hans (l) in de beklimming samen met andere "Globerunners" |
We zijn woensdag voor de marathon met de auto richting Zwitserland gereden. Een tocht van ongeveer 900 km. via Basel naar het dorpje Lauterbrunnen. Het hele dorp was al in de stemming voor de marathon, dus ook onze zenuwen begonnen al aardig te werken. Ons hotel was prachtig gelegen met de marathon voor de deur langs. De volgende dag teruggereden naar Interlaken , de startplaats van de Jungfrau marathon. Overal in de stad hingen grote banners en vlaggen van de marathon. De hele stad was in de ban van de marathon. Bij de inschrijving kreeg je niet alleen een nummer maar ook veel andere leuke presentjes zoals een fraai t-shirt.
Op vrijdag was in Interlaken een geweldige loop voor kinderen. Honderden kinderen holden in soms veel te grote t-shirts een rondje door de stad. Op de dag van de marathon gingen we tegen 8 uur met de trein van Lauterbrunnen naar Interlaken. Een tocht van ongeveer een half uurtje. De trein zat afgeladen vol met lopers. Hun gezichten zagen bleek van de spanning terwijl ze door de ramen naar buiten keken met uitzichten op de enorme bergen die vandaag bedwongen moesten worden. De geur van allerlei smeermiddelen om de spieren in topvorm te brengen ging door de hele coupé. Bij aankomst in de stad was het een drukte van belang. En bij de startvakken meldden zich al de eerste lopers. De spanning steeg terwijl we onze extra kleding en rugtasjes voor de terugreis van de berg naar beneden inleverden.
Om 9 uur viel het startschot en na enige tijd begonnen we ook in ons startvak te bewegen. Na een klein rondje door de stad ging het parcours via een deel over het vliegveld meteen al een stukje omhoog. Na een relatief vlak eerste deel van de marathon kwamen we aan in Lauterbrunnen. Mensen stonden aan de kant te klingelen met grote koebellen. Echt een Zwitserse traditie. Na het dorp was er nog een vlak rondje van 5 km om dan het dorp te verlaten met zicht op enorme met sneeuw bedekte bergtoppen van de Eiger, Mönch en Jungfrau. Al klimmend bereikten we na 6 km het autoloze dorp Wengen. Grote orkesten met hoempa muziek begeleidden de lopers met als hoogtepunt bij het stationnetje.
 |
| Stapvoets omhoog |
Dan ging het werkelijk stapvoets omhoog. De snelheid als je nog over snelheid kunt praten lag er helemaal uit. Naast het parcours verrezen steile bergwanden vol met sneeuw en ijs terwijl je tussen de koeien door moest lopen. Wat een schouwspel. Eindelijk bereikten we een weer een verzorgingspost, waarvan er velen waren, in de buurt een stationnetje Zweilütschienen. Als je een beetje geluk had ging het treintje , vol met supporters, vlak langs de lopers. Het laatste gedeelte was zo zwaar dat lopers zich af en toe vastklampten aan gras of stenen om zo omhoog te klauteren naar de finish. Het hoogtepunt moest vlak voor de finish nog komen toen we over een smalle richel naar het hoogste punt liepen. Aan beide kanten van de richel ging het bijna steil tientallen meters naar beneden. Als beloning voor deze inspanning stond daar een doedelzakspeler. In volledig Schots tenue. Met een laatste inspanning en wat hulp van vrijwilligers die je over een bergtoppen hielpen bereikten we de finish op de Kleine Scheidegg. Muziek, spandoeken en supporters. Wat een onthaal voor de 2500 lopers die daar een prachtige medaille omgehangen kregen met een mooi t-shirt.
 |
| Na de finish Hans (r) met Jans Timmer |
Een paar honderd meter na de finish waren er douches van tientallen aaneen gekoppelde Kärchers. Na deze heerlijke douche en wat eten met een biertje namen we het boemeltreintje schokkend en schuddend naar beneden (lekker misselijkmakend). Een trip die we later niet meer namen, daarvan in de plaats gingen we wandelend terug naar Lauterbrunnen. Een prachtige marathon, zeer aan te bevelen voor marathonlopers die wel eens iets anders willen dan een stadsmarathon over 42 km asfalt.
Na deze Jungfrau marathon hebben we vele lopers kunnen overhalen om deze prachtige zeer goedverzorgde marathon te gaan lopen. Enige jaren later gingen we zelfs met de bus vol lopers naar de Jungfrau incl . een echte kok naar de Chalet van Elsbeth von Allmen. Sommigen zelfs 7 of 10 keer. Een echte aanrader.
zondag 6 september 2020
Eerste 10 km na bijna 2 jaar..........
Op 27 september a.s. ben ik van plan een virtuele 10 km te lopen in Ierland. Dat zal mijn eerste wedstrijdloop over 10 km zijn sinds 14 oktober 2018. Toen liep ik tijdens de marathon van Sofia in Bulgarije een tijd van 1:14:16 over de 10,55 km. Met een tijd van 1:15:00 zal ik 27 september zeer tevreden zijn.
zaterdag 5 september 2020
Virtuele loop 4 Mijl van Emmen 2020
Vanmiddag liep ik de virtuele loop 4 Mijl van Emmen 2020. Mijn tijd was 46:57
zondag 24 mei 2020
Uit het archief (53): Citylauf Lingen, een bericht van 2 juni 2013
Lingen, ik ben er vaak geweest, niet alleen voor het lopen. Als ik nog eens op de site van Routenet kijk, blijkt dat het vanuit Emmen 53 km naar Lingen is, drie kwartier rijden. Rijdend op de A 31 zie ik, dat het ongeveer 12 graden Celcius is, het is droog, prima loopweer dus. Ruim voor het aanvangstijdstip van de 5 km, die ik van plan ben te lopen en die meetelt voor de EL-Cup, arriveer ik in Lingen en parkeer de auto in de "Tiefgarage" onder het marktplein, waar de start van de diverse wedstrijden van de 24. City-Lauf van Lingen is.
Als ik uit de "Tiefgarage" kom, zie ik dat het al een drukte van belang is op het marktplein. Veel jeugdige deelnemers, veel toeschouwers. Er zijn al enkele onderdelen van het uitgebreide programma afgewerkt, de Bambini-Lauf is al geweest en men is bezig met de "Schülerläufe". Zoals gewoonlijk wordt het geheel vakkundig aan elkaar gepraat door Klaus Ortwig, de "Moderator".
Nadat ik mijn vaste startnummer 177 van de EL-Cup heb opgehaald, maak ik nog een praatje met enkele bekenden, waaronder Rolf Kingal uit Spelle en Karl Heinz Schmidt uit Lingen.
Terug in de "Tiefgarage" (om me bij de auto om te kleden) loop ik Gerhard Over uit Meppen tegen het lijf. Hij weet mij te vertellen dat hij bij de inschrijving mijn concurrent in de M-65 klasse voor de EL-Cup, Burkhard Swara, al heeft gezien. Ik ben enigzinds gespannen, want ik wil, evenals in de eerste wedstrijd in Papenburg, Burkhard verslaan. Mijn warming-up doe ik in de garage, het is boven op het marktplein erg winderig en koud. Nadat ik besloten heb toch maar in een mouwloos hempje te lopen, ga ik naar de start van de 5 km, die om 18:15 uur plaatsvindt. Het is een kleine ronde door de binnenstad van een kilometer, gevolgd door 2 grote ronden van 2 kilometer. Burkhard zie ik niet aan de start. Er zijn echter veel deelnemers en ik denk dat hij ergens in het achterste gedeelte van het deelnemersveld staat. Ik vind zelf dat ik goed loop, bij de finish valt mij mijn tijd echter wat tegen. 27:13, ik had mij een iets betere tijd voorgesteld. In de uitslagenlijst komt Burkhard niet voor, hij heeft dus niet gelopen of is uitgevallen. Helaas ben ik ingedeeld in de M-60 klasse. Men heeft in Lingen niet de "Altersklassen" van 5 jaar, maar van 10 jaar. Ik heb daar in de race niet aan gedacht, wordt vierde en bereik dus net geen podiumplaats ( ben wel de eerste M-65 er). Ik finish 9 seconden achter nummer drie, de loper die ik in Papenburg nog achter mij heb gelaten.
De prijsuitreiking begint als de 10-km lopers hun 5 rondjes door de binnenstad afleggen. Ik zie veel bekende lopers: Guido Lüken, Sandra Over-Deymann, de familie Veltrup (3 lopers), Hans Reiter en Arjan van der Steege, om er maar enkele te noemen. Karl Heinz Schmidt doet de "Siegerehrung". Af en toe wordt overgeschakeld naar "Moderator" Klaus Ortwig die verslag doet van de ontwikkelingen in de 10-km race. Karl Heinz Schmidt en Klaus Ortwig werken perfekt samen.
Als de winnaar van de 10-km over de eindstreep gaat, verlaat ik het gebeuren. Evenals in voorgaande jaren was het weer een goed georganiseerd, mooi loopfestijn. Het enige minpuntje voor mij was, dat ik vanwege de "Altersklassen" van 10 jaar bij de M-60ers moest starten. Daartegenover staat dat ik bij de EL-Cup officieus de eerste plaats heb ingenomen na drie van de zeven wedstrijden met een voorsprong van 1:33 min op Burkhard Swara.
Tot slot: de Citylauf in Lingen is niet ver over de grens en ook voor de Nederlandse lopers zeer de moeite waard!!
+Citylauf+1+juni+2013+034.jpg) |
| Marktplein |
+Citylauf+1+juni+2013+316.jpg) |
| Klaus Ortwig |
Nadat ik mijn vaste startnummer 177 van de EL-Cup heb opgehaald, maak ik nog een praatje met enkele bekenden, waaronder Rolf Kingal uit Spelle en Karl Heinz Schmidt uit Lingen.
Terug in de "Tiefgarage" (om me bij de auto om te kleden) loop ik Gerhard Over uit Meppen tegen het lijf. Hij weet mij te vertellen dat hij bij de inschrijving mijn concurrent in de M-65 klasse voor de EL-Cup, Burkhard Swara, al heeft gezien. Ik ben enigzinds gespannen, want ik wil, evenals in de eerste wedstrijd in Papenburg, Burkhard verslaan. Mijn warming-up doe ik in de garage, het is boven op het marktplein erg winderig en koud. Nadat ik besloten heb toch maar in een mouwloos hempje te lopen, ga ik naar de start van de 5 km, die om 18:15 uur plaatsvindt. Het is een kleine ronde door de binnenstad van een kilometer, gevolgd door 2 grote ronden van 2 kilometer. Burkhard zie ik niet aan de start. Er zijn echter veel deelnemers en ik denk dat hij ergens in het achterste gedeelte van het deelnemersveld staat. Ik vind zelf dat ik goed loop, bij de finish valt mij mijn tijd echter wat tegen. 27:13, ik had mij een iets betere tijd voorgesteld. In de uitslagenlijst komt Burkhard niet voor, hij heeft dus niet gelopen of is uitgevallen. Helaas ben ik ingedeeld in de M-60 klasse. Men heeft in Lingen niet de "Altersklassen" van 5 jaar, maar van 10 jaar. Ik heb daar in de race niet aan gedacht, wordt vierde en bereik dus net geen podiumplaats ( ben wel de eerste M-65 er). Ik finish 9 seconden achter nummer drie, de loper die ik in Papenburg nog achter mij heb gelaten.
+Citylauf+1+juni+2013+223.jpg) |
| Karl Heinz Schmidt |
Als de winnaar van de 10-km over de eindstreep gaat, verlaat ik het gebeuren. Evenals in voorgaande jaren was het weer een goed georganiseerd, mooi loopfestijn. Het enige minpuntje voor mij was, dat ik vanwege de "Altersklassen" van 10 jaar bij de M-60ers moest starten. Daartegenover staat dat ik bij de EL-Cup officieus de eerste plaats heb ingenomen na drie van de zeven wedstrijden met een voorsprong van 1:33 min op Burkhard Swara.
Tot slot: de Citylauf in Lingen is niet ver over de grens en ook voor de Nederlandse lopers zeer de moeite waard!!
donderdag 14 mei 2020
dinsdag 5 mei 2020
Uit het archief (52) : Bevrijdingsdag Marathon, een wedstrijdcommentaar van 6 mei 2012
Bevrijdingsdag Marathon: lekker vrij in de natuur
Het is bevrijdingsdag, 67 jaar geleden kwam er op 5 mei voor ons land een einde aan de 2e Wereldoorlog. De organisatoren van de DFW-runners hebben besloten op deze dag de "Bevrijdingsdag Marathon" te houden. Plaats van handeling is het bekende Meent Marathon parcours in Glimmen, op de grens van Groningen en Drenthe. De ondergrond van het parcours is deels verhard (asfalt) , deels onverhard (zand- en schelpenpaden). De ronden zijn ca. 4,22 kilometer lang. 39 atleten nemen deel aan deze marathon, 22 lopen de marathon, de andere 17 de halve marathon of iets meer of minder. Na de gebruikelijke koffie en nadat Sjoerd Slaaf de laatste pijl (in blauw) van de te volgen route op het parcours heeft gekalkt, "bevrijdt" Ronald Kwint de lopers van het lange wachten en "toetert" ze weg. Het is prima loopweer en het parcours ligt er uitstekend bij. Het is een echte "natuurloop" . Na een kilometer is links de "De Witte Molen" te zien, een poldermolen, tevens Rijksmonument. In de berm naast de weg bloeien de boterbloemen, pinksterbloemen en het fluitenkruid. Een blauwe reiger vliegt door de lucht, enkele eenden achtervolgen elkaar, kraaien zijn er uiteraard genoeg en in een grote boom zit een prachtige roofvogel, de buizerd. Achter de berm ligt een grote waterplas. In de weilanden lopen de schapen met hun (alweer groter geworden ) lammeren. Na een bruggetje gaat het even verder rechtsaf langs het Hemrikbos en later langs het bijna 200 jaar oude Quintusbos, dat eigendom is van Staatsbosbeheer. Het is een coulisselandschap. Dat het hier een prachtige omgeving is bewijzen wel de vele wandelaars op het parcours, wel of niet vergezeld van hun hond(en). Aan het eind van elke ronde is bij de verzorgingstent het "hardloopbuffet" , waarover Gea Scheuneman zich ditmaal alleen bekommert, omdat Hennie Schanssema vanwege de knie-operatie van haar man, "de hardlopende fotograaf" verstek moet laten gaan. Gea maakt "en passant" ook nog even een groot aantal foto's. De administratie is als vanouds weer in goede handen van Jan Scheffer en Ronald Kwint.
Lydia Doornbos (AVVN) is de laatste tijd goed in vorm en wordt bij de marathon eerste "overall" in een tijd van 3:28:58. Het is haar 10 e marathon dit jaar. Tweede op de marathon wordt Chris Dol van Runners Stadskanaal in 3:35:25. Het internationale karakter van de wedstrijd (in totaal verschijnen er 6 Duitse atleten aan de start) wordt benadrukt door Matthias Iken uit Emden (D), die de halve marathon wint in een tijd van 1:37:07.
maandag 4 mei 2020
Uit het archief (51): "Die Geschichte der Ossiloop", ein Bericht von Edzard Wirtjes vom 12.März 2015
Edzard Wirntjes aus Leer schrieb in März 2015 den folgenden Artikel für meinen Blog:
Ossiloop
Von Edzard Wirtjes, Leer (D)
Ossiloop
Von Edzard Wirtjes, Leer (D)
 |
| Edzard Wirtjes |
Die Etappen führten von Leer nach Holtland, von Holtland nach Bagband, von Bagband nach Holtrop, von Holtrop nach Plaggenburg, von Plaggenburg nach Dunum und die Schlussetappe von Dunum nach Bensersiel. Die Etappenlängen lagen anfangs zwischen 9,4 und 12,6 km und gelaufen wurde drei Wochen lang jeweils Dienstag- und Freitagabend um 19:00 Uhr
Ein exotischer Lauf, der in einer Zeit Premiere feierte, als hauptsächlich Leichtathleten Laufveranstaltungen besuchten. Das änderte sich im Laufe der nächsten Jahre ständig. Laufen wurde, besonders aus gesundheitlichen Gründen, in Zeiten, in denen die Bewegung zusehends aus Alltag und Arbeit verschwand zum Gesundheitssport und damit interessant für größere Bevölkerungsgruppen.
Das besondere war, dass die Teilnehmer mehrere gemeinsame Läufe absolvierten und sich dabei sehr viel näher kamen, als bei einem Eintageslauf. Es entwickelten sich freundschaftliche Beziehungen, der familiäre Charakter, den der ausrichtende Verein, der SV Holtland, der Veranstaltung gab, schuf ein einmaliges Lauferlebnis.
Die Teilnehmerzahlen stiegen stetig und Ende der 90er Jahre wurde daraus ein Volkslauf im wahrsten Sinne des Wortes, die Zahl von 1000 Teilnehmern wurde überschritten. Das erforderte zusehends Veränderungen der Streckenführung, bzw. in den oft nicht dafür geschaffenen Start- und Zielorten. Auch kam die Handzeitnehme an ihre Grenzen, besonders, wenn die Witterung ungünstig war und es regnete.
Klaus Beyer, der Erfinder des Laufs sagte schließlich nach 25 Jahren „Es reicht“ sollen es andere weiter machen. Der SV Holtland konnte die Aufgabe nicht übernehmen und Edzard Wirtjes und Fortuna Logabirum übernahmen die Veranstaltung. Im Sinne des Geistes von Klaus Beyer und unter Wahrung des Flairs wurde die Veranstaltung modernisiert. Als erstes wurde die elektronische Zeitnahme eingeführt. Mit Mikatiming übernahm der bekannteste Auswerter bei Laufveranstaltung diesen Part. Es wurden Betriebs- Vereins- und Schulwertungen eingeführt.
 |
| Teilnehmer 2013 |
Das machte den Lauf interessant für Firmen und es gelang auch, mehr junge Leute zur Teilnahme zu bewegen. Die Zahlen stiegen weiter auf 2000 Teilnehmer, der Lauf wuchs zu Ostfrieslands größter und populärster Sportveranstaltung, für viele Teilnehmer die einzige Laufveranstaltung im Jahr.
Im Jahr 2010 gab es dann eine spektakuläre Veränderung. Die Laufrichtung wurde gedreht und es hieß plötzlich vom Meer nach Leer. Nach anfänglichen Zweifeln und viel Skepsis erlagen die meisten Läufer dann doch dem Erlebnis eines Zieleinlaufs der Schlussetappe in der Innenstadt von Leer vor mehreren 1000 Zuschauern, was so in Bensersiel nicht möglich gewesen wäre.
2014 gab es mit dem Zieleinlauf in Aurich auch den ersten Zieleinlauf in der Auricher Innenstadt, enthusiastische gefeiert. 2015, bei der 34. Auflage wird es auf dem Weg vom Meer nach Leer sogar zwei Zieleinläufen in der Stadt geben. Der Auftakt in Bensersiel startet am Dienstag, dem 28. April, der Zieleinlauf in Aurich ist am 5. Mai, die Schlussetappe endete am 15. Mai auf dem Denkmalsplatz in Leer. Infos, Ausschreibung und Anmeldung auf www.ossiloop.eu
2014 gab es mit dem Zieleinlauf in Aurich auch den ersten Zieleinlauf in der Auricher Innenstadt, enthusiastische gefeiert. 2015, bei der 34. Auflage wird es auf dem Weg vom Meer nach Leer sogar zwei Zieleinläufen in der Stadt geben. Der Auftakt in Bensersiel startet am Dienstag, dem 28. April, der Zieleinlauf in Aurich ist am 5. Mai, die Schlussetappe endete am 15. Mai auf dem Denkmalsplatz in Leer. Infos, Ausschreibung und Anmeldung auf www.ossiloop.eu
zaterdag 2 mei 2020
Uit het archief (50): De Tjasker Molen Marathon van 2012
Op 1 december 2012 schreef ik het volgende wedstrijdcommentaar: |
| De Tjasker Molen © Ronald Kwint |
De moeite waard
Reeds enkele maanden ben ik licht geblesseerd en loop geen wedstrijden. Af en toe een heel lichte, zeer korte training, dat is waar ik het mee moet doen. Het lijkt er echter op dat er een eind zal komen aan het blessureleed, godzijdank! Vandaag nog even geen wedstrijd, hoewel er heel mooie op mijn hardloopagenda stonden. Wat dacht u van de cross in Laag Zuthem op het landgoed bij Den Alerdinck, een juweeltje. Ook in Bippen (D) een heel mooie, maar wel zware cross. Ik besluit naar Elp (bij Grolloo) te gaan, daar waar de DFW-runners een marathon organiseren. Mijn loopkleding neem ik mee, ik kan dan als training een rondje van ca. 6 kilometer lopen en wat foto's maken. Niet dat aan dat laatste een gebrek is, want Toli en Ronald kunnen er op dat gebied wat van.
Het is even na half twaalf als ik vanuit mijn woonplaats vertrek. Het is een half uur rijden naar Elp, dus dat valt wel mee. Onderweg gaan mijn gedachten uit naar een andere marathon, die vandaag ook wordt gehouden, de St.Jude Marathon in Memphis Tenessee. Ik heb me daarvoor ingeschreven, zou verleden week voor twee weken (Memphis en Washington) naar Amerika gaan, maar door onvoorziene omstandigheden heb ik dat helaas moeten annuleren. Het is daar nu vroeg in de morgen, mijmer ik, en over anderhalf uur (8.00 uur) zal de start van de marathon en de halve marathon zijn. De weersromstandigheden zijn er goed, het zal er qua temperatuur ruim 20 graden Celcius zijn. Er zijn heel veel deelnemers en het wordt ongetwijfeld een heel spektakel! Graceland en Elvis Presley, de Missisippi River, de Sun Studios waar Elvis zijn eerste grammofoonplaat liet opnemen, het "Civil Rights Museum" en de halve marathon, ik had me er zoveel van voorgesteld. Het is er niet van gekomen. Overigens had ik de halve ook niet vanwege mijn blessure kunnen lopen en dat was ook " zuur" geweest. Wellicht een ander jaar....
 |
| Leberenplas |
 |
| Turftrappersbrug |
Na 45 minuten ben ik terug bij de verzorgingstent. Het begint af en toe heel licht te regenen. Sommige lopers zijn nog bezig met hun marathon, anderen hebben een halve gelopen en weer anderen houden het na 24 of 30 kilometer voor gezien. Zo ook, Jacob Visser, de M-65er uit Heerenveen, die "en passant" nog even meedeelt dat hij 45 jaar is getrouwd! Met deze en gene praat ik nog even, maak Mirjam Steunebrink uit Eelde nog een compliment voor haar zeer interessant artikel in "Runners World" en verlaat, na nog iets van het "loopbuffet" genuttigd te hebben, het gebeuren, dat op dat moment nog niet afgelopen is. Op de terugweg naar Emmen overdenk ik het geheel nog eens en kom tot de conclusie: " Het was de moeite waard vandaag".
dinsdag 28 april 2020
Uit het archief (49): Jungfrau Marathon
Jungfrau Marathon
door Hans Banus, Stadskanaal
Twee vrienden kwamen thuis met een mooi verhaal over een fantastische marathon in de bergen. Ik weet uit ervaring dat ze vaker zulke mooie verhalen hebben over buitenlandse marathons. Wij liepen alleen maar buitenlandse marathons, met een eerste marathon in New York. Wij hebben een standpunt dat, wanneer je zoveel km moet trainen als je een marathon een beetje normaal wilt uitlopen, je ook jezelf mag belonen met een mooie reis naar het buitenland voor een paar dagen. Ze waren naar de Jungfrau marathon in Zwitserland geweest. Een marathon vanuit Interlaken via Lauterbrunnen naar de Kleine Scheidegg. Bijna alleen maar klimmen en bijna boven zelfs klauteren.
We hadden inmiddels al wat buitenlandse marathons gehad zoals Barcelona, Venetië, Londen en Tel Aviv, maar een marathon omhoog naar 2300 meter had ik nog niet gelopen. Via de normale post brochures aangevraagd met inschrijfformulieren. In die tijd ging dat nog zo. In januari kregen we alle benodigde papieren met daarin ook de route van de marathon.
We hadden weleens 5 of 10 keer een viaduct opgelopen, maar in een keer naar 2300 meter was toch van een ander kaliber.
Samen met mijn vrouw Petra de formulieren ingevuld en meteen een hotel besproken in Lauterbrunnen. Precies halverwege de marathon. Een van mijn vrienden vertelde nog dat hij tijdens de marathon in hetzelfde hotel even van shirt en sokken had gewisseld en zelfs de tv op de kamer aan had gedaan om een glimp van de begrafenis van Lady Di te zien.
Niet dat wij tv willen kijken maar van kleding verwisselen kan zeer goed van pas komen omdat de weersomstandigheden nogal sterk kunnen wisselen. In Interlaken kan het prachtig weer zijn maar boven bij de finish kan het super koud zijn. Dus altijd rekening houden met wisselende weersomstandigheden.
In mei zijn we begonnen aan onze trainingen , speciaal de heuveltraining. Maar we hadden geen idee of we het wel allemaal goed deden. Wel kregen we het advies vanuit Zwitserland zo te gaan lopen zodat je nog veel energie over hebt voor het laatste deel van ongeveer 10 km. De racedirector schreef ons toen dat de marathon na het plaatsje Wengen op 32 K pas begint.
We zijn woensdag voor de marathon met de auto richting Zwitserland gereden. Een tocht van ongeveer 900 km. via Basel naar het dorpje Lauterbrunnen. Het hele dorp was al in de stemming voor de marathon, dus ook onze zenuwen begonnen al aardig te werken. Ons hotel was prachtig gelegen met de marathon voor de deur langs. De volgende dag teruggereden naar Interlaken , de startplaats van de Jungfrau marathon. Overal in de stad hingen grote banners en vlaggen van de marathon. De hele stad was in de ban van de marathon. Bij de inschrijving kreeg je niet alleen een nummer maar ook veel andere leuke presentjes zoals een fraai t-shirt.
Op vrijdag was in Interlaken een geweldige loop voor kinderen. Honderden kinderen holden in soms veel te grote t-shirts een rondje door de stad. Op de dag van de marathon gingen we tegen 8 uur met de trein van Lauterbrunnen naar Interlaken. Een tocht van ongeveer een half uurtje. De trein zat afgeladen vol met lopers. Hun gezichten zagen bleek van de spanning terwijl ze door de ramen naar buiten keken met uitzichten op de enorme bergen die vandaag bedwongen moesten worden. De geur van allerlei smeermiddelen om de spieren in topvorm te brengen ging door de hele coupé. Bij aankomst in de stad was het een drukte van belang. En bij de startvakken meldden zich al de eerste lopers. De spanning steeg terwijl we onze extra kleding en rugtasjes voor de terugreis van de berg naar beneden inleverden.
Om 9 uur viel het startschot en na enige tijd begonnen we ook in ons startvak te bewegen. Na een klein rondje door de stad ging het parcours via een deel over het vliegveld meteen al een stukje omhoog. Na een relatief vlak eerste deel van de marathon kwamen we aan in Lauterbrunnen. Mensen stonden aan de kant te klingelen met grote koebellen. Echt een Zwitserse traditie. Na het dorp was er nog een vlak rondje van 5 km om dan het dorp te verlaten met zicht op enorme met sneeuw bedekte bergtoppen van de Eiger, Mönch en Jungfrau. Al klimmend bereikten we na 6 km het autoloze dorp Wengen. Grote orkesten met hoempa muziek begeleidden de lopers met als hoogtepunt bij het stationnetje.
Dan ging het werkelijk stapvoets omhoog. De snelheid als je nog over snelheid kunt praten lag er helemaal uit. Naast het parcours verrezen steile bergwanden vol met sneeuw en ijs terwijl je tussen de koeien door moest lopen. Wat een schouwspel. Eindelijk bereikten we een weer een verzorgingspost, waarvan er velen waren, in de buurt een stationnetje Zweilütschienen. Als je een beetje geluk had ging het treintje , vol met supporters, vlak langs de lopers. Het laatste gedeelte was zo zwaar dat lopers zich af en toe vastklampten aan gras of stenen om zo omhoog te klauteren naar de finish. Het hoogtepunt moest vlak voor de finish nog komen toen we over een smalle richel naar het hoogste punt liepen. Aan beide kanten van de richel ging het bijna steil tientallen meters naar beneden. Als beloning voor deze inspanning stond daar een doedelzakspeler. In volledig Schots tenue. Met een laatste inspanning en wat hulp van vrijwilligers die je over een bergtoppen hielpen bereikten we de finish op de Kleine Scheidegg. Muziek, spandoeken en supporters. Wat een onthaal voor de 2500 lopers die daar een prachtige medaille omgehangen kregen met een mooi t-shirt.
Een paar honderd meter na de finish waren er douches van tientallen aaneen gekoppelde Kärchers. Na deze heerlijke douche en wat eten met een biertje namen we het boemeltreintje schokkend en schuddend naar beneden (lekker misselijkmakend). Een trip die we later niet meer namen, daarvan in de plaats gingen we wandelend terug naar Lauterbrunnen. Een prachtige marathon, zeer aan te bevelen voor marathonlopers die wel eens iets anders willen dan een stadsmarathon over 42 km asfalt.
Na deze Jungfrau marathon hebben we vele lopers kunnen overhalen om deze prachtige zeer goedverzorgde marathon te gaan lopen. Enige jaren later gingen we zelfs met de bus vol lopers naar de Jungfrau incl . een echte kok naar de Chalet van Elsbeth von Allmen. Sommigen zelfs 7 of 10 keer. Een echte aanrader.
door Hans Banus, Stadskanaal
|
| Hans Banus |
|
| Hoogteprofiel van de marathon |
We hadden inmiddels al wat buitenlandse marathons gehad zoals Barcelona, Venetië, Londen en Tel Aviv, maar een marathon omhoog naar 2300 meter had ik nog niet gelopen. Via de normale post brochures aangevraagd met inschrijfformulieren. In die tijd ging dat nog zo. In januari kregen we alle benodigde papieren met daarin ook de route van de marathon.
We hadden weleens 5 of 10 keer een viaduct opgelopen, maar in een keer naar 2300 meter was toch van een ander kaliber.
Niet dat wij tv willen kijken maar van kleding verwisselen kan zeer goed van pas komen omdat de weersomstandigheden nogal sterk kunnen wisselen. In Interlaken kan het prachtig weer zijn maar boven bij de finish kan het super koud zijn. Dus altijd rekening houden met wisselende weersomstandigheden.
In mei zijn we begonnen aan onze trainingen , speciaal de heuveltraining. Maar we hadden geen idee of we het wel allemaal goed deden. Wel kregen we het advies vanuit Zwitserland zo te gaan lopen zodat je nog veel energie over hebt voor het laatste deel van ongeveer 10 km. De racedirector schreef ons toen dat de marathon na het plaatsje Wengen op 32 K pas begint.
|
| Hans (l) in de beklimming samen met andere "Globerunners" |
Op vrijdag was in Interlaken een geweldige loop voor kinderen. Honderden kinderen holden in soms veel te grote t-shirts een rondje door de stad. Op de dag van de marathon gingen we tegen 8 uur met de trein van Lauterbrunnen naar Interlaken. Een tocht van ongeveer een half uurtje. De trein zat afgeladen vol met lopers. Hun gezichten zagen bleek van de spanning terwijl ze door de ramen naar buiten keken met uitzichten op de enorme bergen die vandaag bedwongen moesten worden. De geur van allerlei smeermiddelen om de spieren in topvorm te brengen ging door de hele coupé. Bij aankomst in de stad was het een drukte van belang. En bij de startvakken meldden zich al de eerste lopers. De spanning steeg terwijl we onze extra kleding en rugtasjes voor de terugreis van de berg naar beneden inleverden.
Om 9 uur viel het startschot en na enige tijd begonnen we ook in ons startvak te bewegen. Na een klein rondje door de stad ging het parcours via een deel over het vliegveld meteen al een stukje omhoog. Na een relatief vlak eerste deel van de marathon kwamen we aan in Lauterbrunnen. Mensen stonden aan de kant te klingelen met grote koebellen. Echt een Zwitserse traditie. Na het dorp was er nog een vlak rondje van 5 km om dan het dorp te verlaten met zicht op enorme met sneeuw bedekte bergtoppen van de Eiger, Mönch en Jungfrau. Al klimmend bereikten we na 6 km het autoloze dorp Wengen. Grote orkesten met hoempa muziek begeleidden de lopers met als hoogtepunt bij het stationnetje.
|
| Stapvoets omhoog |
|
| Na de finish Hans (r) met Jans Timmer |
Een paar honderd meter na de finish waren er douches van tientallen aaneen gekoppelde Kärchers. Na deze heerlijke douche en wat eten met een biertje namen we het boemeltreintje schokkend en schuddend naar beneden (lekker misselijkmakend). Een trip die we later niet meer namen, daarvan in de plaats gingen we wandelend terug naar Lauterbrunnen. Een prachtige marathon, zeer aan te bevelen voor marathonlopers die wel eens iets anders willen dan een stadsmarathon over 42 km asfalt.
Na deze Jungfrau marathon hebben we vele lopers kunnen overhalen om deze prachtige zeer goedverzorgde marathon te gaan lopen. Enige jaren later gingen we zelfs met de bus vol lopers naar de Jungfrau incl . een echte kok naar de Chalet van Elsbeth von Allmen. Sommigen zelfs 7 of 10 keer. Een echte aanrader.
zondag 19 april 2020
Uit het archief (48): Hardlopen bij onze Oosterburen, een column van 2 december 2011
Hardlopen bij onze oosterburen
Het was in 2001 in Duitsland. Hij had mij in de wedstrijd ingehaald en was naast mij komen lopen. "Ich glaube du bist ein Holländer ", zei hij. Ik knikte. "Hast du schon öfter in Deutschland gelaufen"vroeg hij direct daarna. Ik antwoordde in mijn beste Duits dat het de eerste keer was. "Du sollst nachher nicht gleich nach Hause fahren" , zei hij. Ik keek hem vragend aan. "Da gibt's noch Kaffee und Kuchen" voegde hij eraan toe . Ik begreep het niet helemaal. Hij zag dat kennelijk en zei : "Nachher in der Sporthalle", en weg was hij, op weg naar de eindstreep. Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Nadat ik gefinisht was en me gedoucht had besloot ik maar naar de sporthal te gaan. Daar zaten veel sporters aan lange tafels. Het was een enorm geroezemoes. In de hoek van de hal was een buffet ingericht waar je tegen lage prijzen koffie en taart/koeken kon kopen. Ik bestelde een "pott" koffie en een stuk taart. Toen ik aan een lange tafel plaatsgenomen had, zag ik dat ik zeer bescheiden geweest was. De meeste sporters hadden meer dan één stuk taart op hun bordje liggen. Ik kwam in gesprek met mijn buurman. Hij vertelde mij dat de taarten/koeken door vrijwillig(st)ers gebakken waren en dat het gebruikelijk was op deze manier nog even na te praten over de wedstrijd , het lopen en andere zaken en dat er nog een "Siegerehrung" was en de "Urkunden"nog zouden komen. De "Siegerehrung" liet wel even op zich wachten, maar dat was niet zo erg, omdat het gezellig was en er veel gepraat werd. Nadat ik mijn oorkonde had gekregen en de hal verlaten had om naar huis te gaan nam ik me voor vaker in Duitsland te gaan lopen. Dat was gezelliger dan het bij ons was, waar ik het ritueel had: finishen,douchen, eventjes de bijna lege kantine bezoeken en dan naar huis...........
Het was in 2001 in Duitsland. Hij had mij in de wedstrijd ingehaald en was naast mij komen lopen. "Ich glaube du bist ein Holländer ", zei hij. Ik knikte. "Hast du schon öfter in Deutschland gelaufen"vroeg hij direct daarna. Ik antwoordde in mijn beste Duits dat het de eerste keer was. "Du sollst nachher nicht gleich nach Hause fahren" , zei hij. Ik keek hem vragend aan. "Da gibt's noch Kaffee und Kuchen" voegde hij eraan toe . Ik begreep het niet helemaal. Hij zag dat kennelijk en zei : "Nachher in der Sporthalle", en weg was hij, op weg naar de eindstreep. Ik kon me er niet veel bij voorstellen. Nadat ik gefinisht was en me gedoucht had besloot ik maar naar de sporthal te gaan. Daar zaten veel sporters aan lange tafels. Het was een enorm geroezemoes. In de hoek van de hal was een buffet ingericht waar je tegen lage prijzen koffie en taart/koeken kon kopen. Ik bestelde een "pott" koffie en een stuk taart. Toen ik aan een lange tafel plaatsgenomen had, zag ik dat ik zeer bescheiden geweest was. De meeste sporters hadden meer dan één stuk taart op hun bordje liggen. Ik kwam in gesprek met mijn buurman. Hij vertelde mij dat de taarten/koeken door vrijwillig(st)ers gebakken waren en dat het gebruikelijk was op deze manier nog even na te praten over de wedstrijd , het lopen en andere zaken en dat er nog een "Siegerehrung" was en de "Urkunden"nog zouden komen. De "Siegerehrung" liet wel even op zich wachten, maar dat was niet zo erg, omdat het gezellig was en er veel gepraat werd. Nadat ik mijn oorkonde had gekregen en de hal verlaten had om naar huis te gaan nam ik me voor vaker in Duitsland te gaan lopen. Dat was gezelliger dan het bij ons was, waar ik het ritueel had: finishen,douchen, eventjes de bijna lege kantine bezoeken en dan naar huis...........
maandag 13 april 2020
Uit het archief (47): Trainen in de Emmerdennen
Een hardloopcolumn uit augustus 2012:
Trainen in de Emmerdennen
Bijna 4 jaar geleden ben ik verhuisd van Vlagtwedde naar Emmen. In Vlagtwedde had ik prima trainingsfaciliteiten. Dichtbij huis een klein bos met heuveltjes, het Emslandermeerpark met rondjes van 2 kilometer, niet ver van de Smeerling met zijn Oudsaksische boerderijen, alles op loopafstand. Met de auto was het maar een korte afstand naar Sellingen, waar je ook naar hartelust kon lopen.
In Emmen zijn de trainingsfaciliteiten niet minder. In een appartement in de wijk Emmerhout woon ik midden in de Emmerdennen. De Emmerdennen met haar smalle en brede bospaden, met haar verharde asfalt-, beton- en sintelpaden. De Emmerdennen met haar talrijke heuvels, klein en groot, met haar zandmeertje, haar "haantjesbak"-meertje, haar hunebed, haar heideveldjes, haar zowel beroemde als beruchte "haantjesbak" en ga zo maar door. Het is prachtig in de in 1824 aangelegde Emmerdennen en het is een waar hardloop-eldorado. Vaak train ik dan ook in de Emmerdennen. Af en toe kom ik langs het in 1929 geplaatste en onthulde monument ter nagedachtenis aan het bestuur van de NV Emmerdennen, die in 1910 het initiatief nam "tot behoud van ons schoone bosch". Je hebt allerlei wandel- en dus ook looproutes, aangegeven met rode, gele, witte, groene, blauwe, zwarte pijlen e.d. Ik volg die routes en switch vaak van de éne op de andere. Daardoor heb ik nooit een vaste route en wordt de training afwisselend. Als ik wat langer wil lopen kan ik mijn training in de Emmerdennen uitbreiden met het lopen in de aangrenzende bossen, zoals het Valtherbos en het Noordbargerbos. En als ik dan eens geen zin heb om in het bos te lopen, dan zijn er in Emmerhout en de andere wijken talrijke fiets- en wandelpaden, waar je ook erg goed kunt trainen.
Ja, ik heb het wat trainingsfaciliteiten betreft, getroffen. Het is alleen jammer, dat ik momenteel al enkele weken geblesseerd ben, waardoor ik niet zoveel kan genieten als ik wel wil van het "schoone bosch" , dat de Emmerdennen is.
Trainen in de Emmerdennen
Bijna 4 jaar geleden ben ik verhuisd van Vlagtwedde naar Emmen. In Vlagtwedde had ik prima trainingsfaciliteiten. Dichtbij huis een klein bos met heuveltjes, het Emslandermeerpark met rondjes van 2 kilometer, niet ver van de Smeerling met zijn Oudsaksische boerderijen, alles op loopafstand. Met de auto was het maar een korte afstand naar Sellingen, waar je ook naar hartelust kon lopen.
In Emmen zijn de trainingsfaciliteiten niet minder. In een appartement in de wijk Emmerhout woon ik midden in de Emmerdennen. De Emmerdennen met haar smalle en brede bospaden, met haar verharde asfalt-, beton- en sintelpaden. De Emmerdennen met haar talrijke heuvels, klein en groot, met haar zandmeertje, haar "haantjesbak"-meertje, haar hunebed, haar heideveldjes, haar zowel beroemde als beruchte "haantjesbak" en ga zo maar door. Het is prachtig in de in 1824 aangelegde Emmerdennen en het is een waar hardloop-eldorado. Vaak train ik dan ook in de Emmerdennen. Af en toe kom ik langs het in 1929 geplaatste en onthulde monument ter nagedachtenis aan het bestuur van de NV Emmerdennen, die in 1910 het initiatief nam "tot behoud van ons schoone bosch". Je hebt allerlei wandel- en dus ook looproutes, aangegeven met rode, gele, witte, groene, blauwe, zwarte pijlen e.d. Ik volg die routes en switch vaak van de éne op de andere. Daardoor heb ik nooit een vaste route en wordt de training afwisselend. Als ik wat langer wil lopen kan ik mijn training in de Emmerdennen uitbreiden met het lopen in de aangrenzende bossen, zoals het Valtherbos en het Noordbargerbos. En als ik dan eens geen zin heb om in het bos te lopen, dan zijn er in Emmerhout en de andere wijken talrijke fiets- en wandelpaden, waar je ook erg goed kunt trainen.
Ja, ik heb het wat trainingsfaciliteiten betreft, getroffen. Het is alleen jammer, dat ik momenteel al enkele weken geblesseerd ben, waardoor ik niet zoveel kan genieten als ik wel wil van het "schoone bosch" , dat de Emmerdennen is.
woensdag 8 april 2020
Overzicht van mijn laatste trainingen
5
km
Afstand
0:37:10
Actieve tijd
7:26
min/km
Tempo
575
kcal
Energie
Abonneren op:
Posts (Atom)